اوتباندها

یک اوتباند راه خروج ترافیکی است که به نود رسیده: مستقیم به اینترنت، مسدود، یا ادامه به یک سرور پراکسی دیگر. مسیریابی برای هر اتصال اوتباندش را انتخاب می‌کند. اوتباندها در یک مخزن مشترک زیر پیکربندی‌های هسته ← اوت‌باندها قرار دارند و از راه قالب‌ها به نودها می‌رسند.

کی به آن نیاز دارید

هر نود یک اوتباند داخلی به نام direct دارد، و بدون هیچ قانون مسیریابی، همه چیز از راه آن مستقیم به مقصد می‌رود. بیشتر ناوگان‌ها همین را می‌خواهند. وقتی ترافیک باید جای دیگری برود اوتباند اضافه می‌کنید:

• مسدود کردن چیزی: تبلیغات، تورنت، فهرستی از مقصدها.
• زنجیره کردن از راه سرور دیگر: بخشی یا همه‌ی ترافیک را به یک پراکسی بالادستی بفرستید تا اینترنت آدرس آن سرور را ببیند.
• انتخاب بین چند سرور بالادستی، دستی یا بر اساس تأخیر اندازه‌گیری‌شده.

انواع

نوع	چه می‌کند
direct	از نود مستقیم به مقصد وصل می‌شود.
block	اتصال را رد می‌کند.
socks، http	به یک پراکسی SOCKS یا HTTP می‌فرستد.
shadowsocks، vmess، vless، trojan	به یک سرور پراکسی دیگر که آن پروتکل را می‌فهمد می‌فرستد، با ترنسپورت و TLS خودش.
hysteria، hysteria2، tuic	روی QUIC به سروری که آن پروتکل را می‌فهمد می‌فرستد.
shadowtls، anytls، ssh، naive، mieru، snell، sudoku، trusttunnel، tor	انواع بالادستی دیگر، برای اپراتورهایی که از قبل چنین سروری دارند.
masque	Cloudflare WARP: ترافیک به‌جای آدرس خود نود از شبکه‌ی کلودفلر خارج می‌شود. WARP را ببینید.
selector	گروهی از اوتباندهای دیگر؛ یکی از آن‌ها استفاده می‌شود، به انتخاب شما.
urltest	گروهی از اوتباندهای دیگر؛ آن که کمترین تأخیر اندازه‌گیری‌شده را دارد استفاده می‌شود.

برای یک پراکسی بالادستی، آدرس سرور، پورت و اطلاعات ورود را در Basic و Protocol پر کنید، و ترنسپورت و TLS آن را در زبانه‌های خودشان. زبانه‌ی TLS، بسته به آنچه سرور آن طرف انتظار دارد، None، TLS یا REALITY را ارائه می‌کند.

یک selector یا urltest تگ اوتباندهایی را که از میانشان انتخاب می‌کند فهرست می‌کند. آن اوتباندها باید در همان قالب باشند.

افزودن اوتباند

1. پیکربندی‌های هسته ← اوت‌باندها را باز کنید و روی افزودن کلیک کنید.
2. Type را انتخاب کنید و یک Tag به آن بدهید. تگ نامی است که مسیریابی با آن به اوتباند اشاره می‌کند، و پس از ساخت ثابت است.
3. زبانه‌هایی را که آن نوع نشان می‌دهد پر کنید.
4. روی ذخیره کلیک کنید.
5. آن را در اوت‌باندهای یک قالب انتخاب کنید، و در یک قانون مسیریابی یا به‌عنوان خروجی نهایی نامش را بیاورید.

اوتباندی که هیچ قالبی انتخابش نکرده هیچ کاری نمی‌کند. نوار خلاصه این‌ها را زیر بدون استفاده می‌شمارد.

Cloudflare WARP

اوتباند WARP ترافیک را از شبکه‌ی کلودفلر بیرون می‌فرستد، پس مقصد به‌جای آدرس نود یک آدرس کلودفلر می‌بیند. برای سایت‌هایی که آدرس سرور شما را نمی‌پذیرند به کار می‌آید.

1. پیکربندی‌های هسته ← اوت‌باندها را باز کنید و روی از روی پیش‌تنظیم بزنید.
2. Cloudflare WARP را انتخاب کنید. فرم معمولی با نوع masque و برچسب warp پر شده باز می‌شود. فیلدهای پروفایل را خالی بگذارید.
3. روی ذخیره بزنید، آن را در اوت‌باندهای یک قالب انتخاب کنید، و قانون‌های مسیریابی‌ای را که ترافیک را به warp می‌فرستند خودتان بنویسید. پیش‌تنظیم هیچ قانونی اضافه نمی‌کند.

حسابی برای ساختن نیست. هر نود در اولین اجرا دستگاه WARP خودش را در کلودفلر ثبت و نگه‌داری می‌کند، پس هیچ دو نودی یک حساب مشترک ندارند. برای این ثبت اول، نود باید به API کلودفلر دسترسی داشته باشد. اگر ندارد، Profile detour را روی اوتباندی بگذارید که دسترسی دارد.

مسیریابی چطور به اوتباند اشاره می‌کند

مسیریابی در چهار جا با تگ به یک اوتباند اشاره می‌کند:

• خروجی یک قانون مسیریابی؛
• خروجی نهایی قالب، که هر اتصالی را که با هیچ قانونی تطبیق نکرده می‌گیرد؛
• اوتباند دیگری که از راه آن وصل می‌شود (یک detour)؛
• یک selector یا urltest که آن را فهرست می‌کند.

پیش‌تنظیم مسیریابی مسدودسازی تورنت یک اوتباند block مخصوص خودش به نام block-torrent اضافه می‌کند که نود آن را می‌شمارد. مسیریابی و DNS را ببینید.

بررسی اوتباند

آزمون مسیر، در منوی ردیف یک نود یا ردیف یک کاربر، قانون‌های مسیریابی نود را برای اتصالی که توصیف می‌کنید طی می‌کند و اوتباندی را که آن اتصال را می‌گیرد نام می‌برد. آزمون و اتصال هم یک اتصال واقعی از نود در همان مسیر باز می‌کند و گزارش می‌دهد مقصد در دسترس بود یا نه و چقدر طول کشید. از راه یک پراکسی بالادستی، پاسخ ممکن است «رد نشد، تأیید نشد» باشد، چون پراکسی همیشه نمی‌گوید طرف آن سرش وصل شد یا نه. نودها را ببینید.

آزمون اوت‌باندها، در منوی ردیف یک نود، همه‌ی اوتباندها و اندپوینت‌هایی را که نود اجرا می‌کند فهرست می‌کند. فهرست از خود نود خوانده می‌شود، پس direct داخلی و تونل‌ها هم در آن هستند. آزمون همه، یا دکمه‌ی سنجه در هر ردیف، از نود می‌خواهد یک آدرس آزمایشی را از راه آن باز کند و نشان می‌دهد پاسخ چند میلی‌ثانیه طول کشید، یا خطای نود را. اگر آدرس آزمون را خالی بگذارید، پیش‌فرض نود به کار می‌رود. چون نود را به باز کردن اتصال وامی‌دارد، دسترسی تغییر نودها را می‌خواهد.

اوتباند فقط برای یک نود

اوتباند به نودهایی می‌رسد که قالبشان آن را انتخاب کرده است. وقتی یک سرور به یک بالادستی نیاز دارد که بقیه ندارند، مثل یک خروجی متفاوت برای یک منطقه، به آن نود یک قالب مخصوص خودش بدهید که آن اوتباند را انتخاب کند. قالب‌ها را ببینید.

ویرایش و حذف

ویرایش یک اوتباند تغییر را به همه‌ی نودهایی که آن را دارند می‌فرستد. کار تکثیر آن را با یک تگ تازه کپی می‌کند.

پنل حذف اوتباندی را که چیزی در قالبی که آن را انتخاب کرده هنوز با تگ به آن اشاره می‌کند رد می‌کند: یک قانون مسیریابی، خروجی نهایی قالب، یک detour یا یک گروه. آن ارجاع‌ها را فهرست می‌کند. آن‌ها را به جای دیگری اشاره دهید، و بعد حذف کنید. اوتباندی با تگ direct همیشه حذف می‌شود، چون هر نود یک direct داخلی مخصوص خودش دارد. نود هم از کنار گذاشتن اوتباندی که مسیریابی در حال اجرایش هنوز لازم دارد سر باز می‌زند، پس تغییری که یک اوتباند و قانونی را که نامش را می‌برد حذف می‌کند باید با هم ذخیره شود.

مرتبط

• مسیریابی و DNS: قانون‌هایی که اوتباند را انتخاب می‌کنند.
• قالب‌ها: انتخاب اوتباندها برای نودها.
• اندپوینت‌ها: رابط‌هایی که آن‌ها هم راه خروج‌اند.
• تونل‌ها: پیوندهایی بین نودهای خودتان، که مسیریابی می‌تواند ترافیک را به آن‌ها هم بفرستد.